مجله جامع کشاورزی و فضای سبز - خشخاش
شما میتوانید موضوعات مورد علاقه خود را در زمینه های مختلف کشاورزی و فضای سبز در این مجله ببینید

خشخاش

 خشخاش

مشخصات گیاه شناسی

اقسام معروف شقایق و خشخاش همه از یک تیره هستند که به اسامی مختلفی معروفند . گیاهانی هستند یکساله و دائمی که شیره تیره رنگ سفیدی را درون خود دارند . دارای برگ هایی می باشند که در قسمت های مختلف دندانه دار شده اند . گل ها بزرگ در انتهای پدانکول طویل ، حاوی یک کاسه گل با دو کاسبرگ مقعر علفی است . جامه گل با 4 گلبرگ که دو به دو رویهم قرارگرفته اند قبل از باز شدن بیشتر پرچم ها به صورت غنچه مچاله گردیده اند .

ریشه خشخاش مخروطی یا مارپیچی شکل است . ساقه آن که اغلب به یک متر می رسد استوانه ای و راست می باشد و خشخاش های باغچه ای را هم دیرباز در زمره گیاهان زینتی کشت می کردند و امروزه هم از اهمیت خاصی برخوردار است و ارقام بی شماری از این گیاه وجود دارد که بعضی گل ها تک ، دوتایی ، چندتایی که دارای گلبرگ های موج دار می باشد . به رنگ های مختلف ار سفید ، صورتی ، قرمز ، ارغوانی ، بنفش ، قرمز لعلی ، خاکستری ، خاکستری کتانی و غیره دیده می شود .

از مهمترین گونه های آن به نام ملکه گیاهان نامیده اند این گیاه در ماه های اردیبهشت و خرداد که گیاهان دائمی دیگر تازه شکوفا می کنند جلوه زیبایی از رنگ را نمودار می سازد .

این گونه بسیار مقاوم بوده و در هر شرایطی با کمترین مراقبت به خوبی رشد و نمو می کند . طول ان تقریبا یک متر و برگ ها شبیه برگ سرخس است ساقه های آن به گل های شفافی با ترکیب از رنگ سفید تا قرمز ختم می گردد . در اواخر فصل بهار گلدهی آن تمام می شود .

گونه دیگر به نام p.nudicaule می باشد که گل های آن به رنگ زرد ، زعفرانی ، نارنجی سیر ، سفید و بوته های آن کوتاه است و ارتفاع آن 30 سانتیمتر می رسد این گونه چنانکه در بهار کاشته شود از آخ تابستان تا آخر پاییز گل می کند .

گونه های دیگری نیز از گل ریبا با نام های زیر وجود دارند با نام p.rtoeas

گونه دیگر با گل های قرمز شفاف به نام p.matador .

 

طرزکاشت و ازدیاد:

معمولا در اوایل مرداد که شکوفه های گل تمام م شود و ساقه و برگ ان به رنگ قهوه ای در می آید آنها را در محل هایی موردنظر جابه جا می کنند و هر ریشه را با فضای باز 60-65 سانتیمتر از هر طرف در محل خود می کارند چون دارای ریشه های پر و بزرگ هستند از این جهت بایستی گودال های بزرگی حفر نمود تا ریشه ها تا و خم نشوند و نوک هر یشه باید 5/7 سانتیمتر از زیر سطح خاک فاصله داشته باشد . ریشه را با یکدست در گودال قرار داده و با دست دیگر خاک را در گودال می ریزند و با فشار دست هوای داخل حفره را خارج می نمایند .

 

کاشت بذر :

درصورتیکه مسئله رنگ اهمیت نداشته باشد از طریق کاشت بذر می توان خشخاش را تکثیر نمود . بذرها در اسفندماه در گوش گرم کاشته می شوند سپس در فروردین آنها به گوش سرد منتقل می شوند . زمانی که هوا سرد شد آنها را تنک می کنند . درفصل پاییز گیاهان فوق به اندازه کافی رشد نموده اند از این جهت آنها را به بستر اصلی خود منتقل و نشاء می کنند .

 

خاک :

خشخاش به خاک خوب و قوی نیاز دارد و در خاک های اسیدی رشد آن مشکل می باشد . در این صورت خاک و یا بستر خشخاش را می توان با کود پوسیده دامی یا کود مرتعی سه ساله با اضافه کمپوست ، آرد استخوان یا خون خشک تقویت نمود . و درصورت اسیدی بودن خاک با افزودن آهک همراه با کودهای مزبور مناسب می باشد .

 

خواص داروئی:

از دانه خشخاش سیاه و سفید روغنی تهیه می کنند که برای کارهای صنعتی و تصفیه شده آن برای خوراکی به کار می رود . جلد خشخاش که به نام کنار معروف است برای غرغره و تهیه شربت های مسکن و خلط اور مصرف می شود . مقدار روغن دانه خشخاش در حدود 45 است . ضمنا گلها اثر ملین دارد .

عمده مصرف آن در تهیه ماده ایست به نام تریاک که مایع زردرنگی بوده و در مجاورت هوا تیره و به رنگ قهوه ای تبدیل می شود . این شیره در تمام عروق شیره خز گیاه موجود است که به طورکلی برا مصارف داروئی مواد شبه قلیائی متنوعی به دست می آید که همه آنها مخدر و مسوم کننده نیز هستند .

نوشته شده توسط و. کارگر در ساعت 18:19 | لینک  |