تیلاپیا – تیلاپیای کنگویی در جوانی از فیتوپلانکتونها و جلبک های تک سلولی و به هنگام بلوغ از گیاهان بزرگتر تغذیه می کند . انواع تیلاپیا که در طول نواحی گرم به طور وسیع پرورش داده می شوند در تبدیل بافت های گیاهی به بیوماس ماهی کارآیی کافی دارند . با این وجود گاهی سرعت تولید مثل باعث افزایش زیاد جمعیت ماهی ها و کوچک ماندن آنها می شود که بازار مناسبی ندارند . این خصوصیت همراه با امکان فرار و ورود تیلاپیا به آبهای آمریکا برای ماهیهای بومی ایجاد مشکل می کند . تا به حال از پراکنش این ماهی ها با توجه به عدم تحمل دمای سرد ، جلوگیری شده است . همین عدم تحمل سرما ، تحمل این ماهی به عنوان یک عامل کنترل بیولوژیک را محدود ساخته است . به عنوان مثال تیلاپیای جاوه به هنگامی که دمای آب به 8 تا 9 درجه سانتی گراد می رسد ، می میرد و در زمستان در نهرهای طبیعی واقع در آلابامای مرکزی و جنوبی قادر به ادامه حیات نیست . ماهی تیلاپیا برای کنترل رستنی ها در کانال های آبیاری دره امپریال واقع در کالیفرنیای جنوبی وارد شده است اما هرساله بایستی ذخیره ماهی در آن را تجدید کرد .

آمورسفید – بقاء در آبهای سرد برای آمور سفید مشکلی به حساب نمی آید . این ماهی بومی رودخانه های چین ، منچوری و سیبری و آبهای سرد را تحمل می کند . به عنوان مثال در زمستان در نهرهای طبیعی پوشیده از یخ در ایندیانا و آیوا قادر به حفظ حیات خود می باشد . آمور سفید منحصرا گیاه خوار بوده از گیاهانی همچون جلبک های ریسه ای ، علف های هرز غوطه ور در آب و عدسک آب تغذیه می کند . اگرچه این ماهی ها به عنوان کنترل کننده رستنی های مجاور ساحلی شناخته شده است اما در مورد گیاهان خارج شوند از آب و یا گیاهان بزرگ شناور آزاد مانند ایکورنیا نمی باشد.

ماهی آمور هر روزه به اندازه وزن خود از گیاهان تغذیه می کند وزن این ماهی نیم تا 5/2 کیلوگرم در هر سال افزایش می یابد و در دریاچه های بزرگ ممکن است به وزن 15 تا 25 کیلوگرم برسد . هنگامی که در آرکانزاس 50 ماهی آمور را در سطح یک هکتار وارد آب نمودند ، در طی 2 سال سه مخزن آب (2 تا 12 هکتار) از وجود رستنی های بزرگ آبزی پاک شد . در آیوا طی یک آزمایش ، مقدار 25 تا 37 ماهی نیم کیلوگرمی در سطح یک هکتار وارد آب کردند و کنترل علی از علف های هرز در مخازن آب ایالتی و استخرهای کشاورزی فراهم آمد . در فلوریدا 12 تا 20 ماهی در هر هکتار برای حذف کامل رستنی های آبزی مورد استفاده قرار می گیرند . این ماهی به طور دراز مدت قادر به کنترل علف های هرز آبزی است و گمان می رود تقریبا 16 سال عمر می کند .

احتمالا ماهی آمور در آمریکا تولید مثل طبیعی ندارد . تمامی تولید این ماهی در مراکز پرورش ماهی در آرکانزاس انجام گرفته جائی که تخم ریزی توسط تزریق هورمون هایی القاء شده و خصوصا تخم ها تحت شرایط کنترل شده پرورش داده می شوند. لذا این ماهی قادر به کاهش دادن گونه های بومی گوشتی آمریکا نمی باشد . ماهی آمور سفید صفات نامطلوب ماهی های آمور معمولی را ندارد . به عنوان مثال برخلاف آمور معمولی ، آمورسفید رسوبات را به هم نمی زند و آب را تیره و تار نمی سازد . نژادهایی از این نوع ماهی نیز جهت تغذیه انسان اصلاح شده اند که با آمور سفید نبایستی اشتباه شود .

ماهی آمور سفید برای اولین بار در آرکانزاس وارد به رسمیت نشناخته شد . سایر ایالتها نسبت به پذیرش این ماهی محتاط بوده اند . اساسا به خاطر این که این ماهی یک گونه خارجی بوده و تجارب گذشته در مورد بیگانه ها حکم به احتیاط می کند ، اگرچه بعضی ایالت ها دارای قوانینی در جهت عدم ورود این ماهی هستند اما اکنون در ایالات می سی سی پی ، آلاباما، کانزاس و میسوری اجازه ورود به آن داده شده است . فروش این ماهی با کسب مجوز در فلوریدا و آیوا آزاد است . در اوایل دی ماه 1979 ، ماهی آمور با اخذ مجوز به 15 تا 25 دریاچه در فلوریدا انداخته شده است . همچنین این ماهی توسط دولت فدرال جهت کنترل هیدریلا و سایر علف های هرزی که با پره های پروانه کشتی درگیر شده ، ورودی های آب را مسدود می کنند و دریچه های خروجی سدها را می بندند وارد کانال پاناما گردیده است .