سيکاس بومي جنگلهاي نسبتاً گرم و مرطوب است و به همين دليل وقتي از شرايط طبيعي خود جدا ميشود و به محيط جديد برده ميشود تغييراتي در سيستم رشد و نمو آن بوجود ميآيد. براي پرورش بهتر سيکاس محيطي با رطوبت نسبي بالاي 80 % نياز است كه اين امر با مرطوب کردن محيط بوسيله اسپري آب و سيستم بخار ساز ميسر ميشود.
وجود يك خاک مناسب در پرورش سيکاس اهميت زيادي دارد. سيکاس در يک خاک مرغوب، غني و عميق به خوبي رشد و نمو ميکند. بهتر است بجاي گلدان سيکاس را در داخل زمين گلخانه با عمق خاك مناسب و PH پايين کشت كنيد. تکثير سيکاس بوسيله بذر و تقسيم بوته انجام ميگيرد. قابل ذكر است كه هر دو روش تكثير مشكل است.
تکثير سيکاس بوسيله بذر
بذر سيکاس داراي پوسته بسيار ضخيمي است كه براي سبز شدن بايد ابتدا آن را نرم کرد. اين امر به کمک اسيد سولفوريک انجام ميگيرد. علاوه بر اين سيکاس مقداري نياز سرمايي دارد که بايد براي گياه فراهم شود.
در روش رويشي تکثير سيکاس، از پا جوشهاي گياه (که همواره به فراواني يافت نميشوند) استفاده ميشود. پا جوشها در کنار گياهان مسن و در شرايط خاک مرغوب و مناسب بوجود ميآيند. هر پايه مسن و بالغ سيکاس بين 3 تا 7 پا جوش توليد ميکند. همواره كار ازدياد سيكاس مورد توجه محققين بوده است. كار كشت بافت Tissue culture و تهيه محيطهاي غذايي براي تكثير اين گياه بطور تخصصي انجام ميگيرد.
سيکاس يک گياه دو پايه است. يعني پايههاي نر و پايههاي ماده کاملاً از هم جدا هستند. وقتي گياه به مرحله گل دهي نزديک ميشود، بخش مياني گياه، برگهاي پيچيده و ظريف سبز رنگي را بوجود ميآورد که در حقيقت حامل تخمدان و بخش مادگي گل است. گلهاي نر در سيکاس شکل مخروطي دارند و شبيه مخروط بازدانگان هستند. تعداد دانههاي گرده در اين گياه نسبتاً زياد است ولي امکان نگهداري دانههاي گرده تا حدي محدود است.
عدم توليد بذر در سيکاس به وضعيت ساختماني گياه بر ميگردد. اشاره شد که گياه دو پايه است ولي تعداد گل ماده در طبيعت، بيشتر است. گلهاي نر داراي دانههاي گرده بسيار سنگين هستند و چون قابليت جا به جايي بوسيله انتقال دهندهها را ندارند، در نتيجه گرده افشاني بايد بصورت مصنوعي صورت گيرد که اين امر هزينه بر و وقت گير است.
مهمترين دلايل زردي برگ سيکاس
- كمبود آهن در اثر عدم جذب در خاكهاي اسيدي؛
- تجمع بيش ا ز حد آب در خاك بدليل عدم زهکشي مناسب.
