کنگر فرنگییا ارده شاهی (نام گیاهشناسی: Cynara scoolymus) نوعی گیاه یکساله است که بومی جنوب اروپا و کنارهٔ مدیترانه ‌است. غنچهٔ این گیاه خوراکی است و بیشتر به صورت آب‌پز پخته می‌شود. همچنین، در ایتالیا، این گیاه سبزی اصلی پیتزای چهارفصل در فصل بهار است. کنگر گیاهی است علفی که در ایران نیز پرورش داده میشود و در طب جدید عصارهٔ ان به صورت آمپول یا قطره بنام کوفیتول تجویز میشود.
ترکیب شیمیایی:اینولین،سینا روپکتین، سینارین،قندها،آنزیمها،کافئیک اسید ،اوژنول....
مصارف درمانی:
۱-ترشح صفرا از کبد را افزایش میدهد.
۲-تقویت اعمال کبد.
۳-جلوگیری از تجمع چربی در سلولهای کبدی ،تحریک کلیه در دفع اوره و کلسترول.
۴-پایین آوردن کلسترول وتری گلیسیرید خون.
۵-درمان یرقان=زردی،قولنج کبدی،سنگ کیسهٔ صفرا،آب آوردن شکم.
۶-درمان سنگ کلیه ،قولنج کلیه،درمان ازدیاد اورهٔ خون .
۷-درمان بیماریهای پوستی خارشدار.
۸-تب بر است.و نیزدر درمان رماتیسم ویوبوست موثر است
طریقه ومقدار مصرف:
۱-برگه‌های کنگر فرنگی را پس از پختن به مصرف میرسانند.
۲-۳۰تا ۱۰۰ گرم شیرهٔ تازهٔ برگ کنگر فرنگی را گرفته با مقداری شربت مطبوع مخلوط نموده صبح و ظهر وشب هر دفعه قبل از هر غذاثلث آن را تناول مینمایند.
۳-۱۰گرم برگ آرتیشو را در ۴ لیوان آب جوش دم کرده صبح و ظهر وشب قبل از هر غذا ۲ استکان با کمی شکر تناول می‌نمایند.
مضرات:
آرتیشو چون گرم است ممکن است در بعضی از اشخاص تولید سودا کند لذا بهتر است با سرکه خورده شود ضمنا طعم آرتیشو را دوست ندارند . اینگونه اشخاص اگر بخواهند از مزایای آرتیشو استفاده کننده تنطور قرص یا کپسول آرتیشو مصرف نمایند .

منبع:www.fa.wikipedia.org

نویسنده:ز.خسروفرد