. در این زمان فاصله، مقیاس و پرسپکتیو مورد استفاده قرار می گرفت. قسمت های تزیینی و باغچه های گلکاری شده فقط اختصاص به اطراف قصرها داشت. مطالعه سبک های باغ سازی از زمان رنسانس در ایتالیا نشان می دهد که این باغ ها بیشتر نشاندهنده ی وضعیت مالی مکان خود بودند، نه به خاطر استراحت و ایجاد یک مکان آرام، این باغ ها بیشتر مساحتی حدود 15-10جریب داشتند. به شکل مستطیل یا مربع روی سراشیبی مستقر بودند، بطوریکه سراشیبی به 4-3 تراس تقسیم می شد و هر تراس با گیاهان متنوع کشت می شد و از دیواره های سنگی هم برای نگهداشتن تراس ها استفاده می شد. در طبقات پایین تر نقش های پیچیده گلکاری به کار می رفت و محل ورود باغ طبقه پایین بود و در طبقه ی دوم یک آلاچیق یا چند اتاق برای برگزاری مهمانی ساخته می شد. از طبقه سوم به بالا جنگل کاری می کردند. طراحان ایتالیایی به کمک ترانس و پلکان حد اکثر استفاده را از اراضی شیب دار می کردند. مجسمه و آبنما از اجسامی بود که در این باغ ها بسیار مرسوم بودند.

گردآورنده:نازنوش خواجه خلیلی

منبع:جزوه طراحی  باغ و پارک دکتر رامین سامانی