شاهکار ادبی عمان سامانی
کیست این پنهان مرا در جان و تن کز زبان من همی گوید سخن؟
این که گوید از لب من راز کیست بنگرید این صاحب آواز کیست؟
در من اینسان خود نمایی می کند ادعای آشنــــــــــــــایی من کند
کیست این گویا و شنوا در تنم ؟ باورم یا رب نیاید کاین منــــــم
متصلتر با همه دوری به من از نگه با چشم و از لب با سخن
خوش پریشان با منش گفتارهاست در پریشان گوییش اسرارهاست
گوید او چون شاهدی صاحبجمال حسن خود بیند بسر حد کمال
از برای خود نمایی صبح و شا سر برآرد گه ز روزن گه ز بــــــام
با خدنگ غمزه صید دل کند دید هر جا طایری بسمل کند
گردنی هر جا درآرد در تا نگوید کس اسیرانش کمند
لاجرم آن شاهد بالا و پست با کمال دلربایی در الــــــــــست
جلوه اش گرمی بازاری نداشت یوسف حسنش خریداری نداشت
غمزه اش را قابل تیری نبود لایق پیکانش نخجیری نبود
عشوه اش هرجا کمند انداز گشت گردنی لایق نیامد باز گشت
ماسوی آیینه آن رو شــدنــد مظهر آن طلعت دلجو شدند
پس جمال خویش در آیینه دید روی زیبا دید و عشق آمد پدید
مدتی آن عشق بی نام و نشان بد معلق در فضای بیکران
دلنشین خویش ماوایی نداشت تا درو منزل کند جایی نداشت
بهر منزل بیقراری ساز کرد طالبان خویش را آواز کرد
چونکه یکسر طالبانرا جمع ساخت جمله را پروانه خود را شمع ساخت
جلوه ای کرد از یمین و از یسار دوزخی و جنتی کرد آشکار
جنتی خاطر نواز و دلفروز دوزخی دشمن گداز و غیر سوز
پرده ای کاندر برابر داشتند وقت آمد پرده را برداشتند
ساقيی با ساغری چون آفتاب آمد و عشق اندر آن ساغر شراب
پس ندا داد او نه پنهان ٫ بر ملا کالصلا ای باده خواران الصلا
همچواين می خوشگوار وصاف نیست ترک اين می گفتن از انصاف نيست
حبذا زين می که هر کس مست اوست خلقت اشيا مقام پست اوست
هر که اين می خورد جهل از کف بهشت گام اول پای کوبد در بهشت
جمله ذرات از جا خــــاستند ساغر می را ز ساقی خواستند
بار ديگر آمد از ساقی صدا طالب آن جام را بر زد ٫ صدا
ايکه از جان طالب اين باده يی بهر آشاميدنش آماده يی
گرچه اين می را دو صد مستی بود نيست را سرمايه هستی بود
از خمار آن حذر کن کاين خمار از سر مستان برون آرد دمار
درد و رنج و غصه را آماده شو بعد از آن آماده اين باده شو
اين نه جام عشرت اين جام ولاست دُرد او دردست و صاف او بلاست
بر هوای او نفس هر کس کشيد يکقدم نارفته پا را پس کشيد
سرکشيد اول به دعوی آسمان کاين سعادت را بخود بردی گمان
ذره يی شد زآن سعادت کامياب زآن بتابيد از ضميرش آفتاب
جرعه يی هم ريخت زآن ساغر بخاک زآن سبب شد مدفن تن های پاک
تر شد آن يک را لب اين يک را گلو وز گلوی کس نرفت آن می فرو
فرقه ي ديگر به بو قانع شدند فرقه يی از خوردنش مانع شدند
بود آن می از تغير در خروش در دل ساغر چو می در خم بجوش
چون موافق با لب همدم نشد آنهمه خوردند و اصلا کم نشد
منبع: گنجینه الاسرار- عمان سامانی
