ارتفاع این گیاه در انواع پابلند 5/1-3 متر و در انواع پاکوتاه 70-80 سانتی متر می باشد. برگ ها طوقه ای پهن، قلبی شکل و لوب دار بوده و از وسط برگ ها ساقه ای به ارتفاع 2 متر خارج می شود که در انتها خوشه بزرگی مرکب از گل های ساده یا کم پَر و یا پُرپَر بزرگ و زیبا با رنگ های متنوع تشکیل می دهد. ساقه و برگ ها دارای کرک های فراوان بوده و گلها 8-10 سانتی متر قطر دارند. شکل رویش بوته خشبی دائمی می باشد. به طور کلی دارای واریته های کم پُر و پُرپَر، پاکوتاه و پابلند است که در تزئینات بیشتر واریته های پُرپَر و نیمه پُرپَر کاشته می شوند.

طرز کاشت و ازدیاد: نحوه ازدیاد این گیاه همانند نباتات دوساله می باشد. بذور در خزانه کاشته می شوند که فاصله بذور از هم در خزانه 25-30 سانتی متر مناسب می باشد. بذر ختمی را در اوایل خرداد در روی کوش یا پلات باند کشت می نمایند. سپس موقعی که بوته ها چهار برگه شدند آنها را به خزانه دوم منتقل کرده و به حال خود می گذارند. این بوته ها را اواخر مرداد ماه یا اوایل پائیز به محل اصلی منتقل می نمایند. گاهی نشاءکاری ممکن است در اوایل شهریور در زمین اصلی صورت گیرد. فاصله کاشت در بستر اصلی از هم 80-100 سانتی متر مناسب است. آنچه که مسلم است اگر چنانکه نشاءها در پائیز به بستر اصلی منتقل گردند بهتر خواهد بود زیرا در این صورت نباتات در تابستان سال بعد گل خواهند داد.

گلهای ختمی به رنگ های سفید، قرمز، زرد، قهوه ای، ارغوانی یا بنفش مشاهده می شود. تصویر شماره 89 در تمام طول ساقه در همه جهت قرار گرفته اند.

یکی از گونه های گل ختمی A. officinalis می باشد. تصویر شماره 90 که گذشته در روم آن را به عنوان سبزی استفاده می کردند و نیز به عنوان یک گیاه دارویی مورد استفاده قرار می گرفته است، ولی امروزه از آن به عنوان گل زینتی استفاده می شود.

خاک: این گیاه زینتی در خاک های رسی و غنی رشد و نمو خوبی می نماید. مکان های گرم و آفتابگیر و محافظت شده را ترجیح می دهد. در خاک های مرطوب به آسانی یخ می زند. برای محافظت گیاه از سرمای خشک بهتر است آنها را در فصل سرما و زمستان توسط سرشاخه پوشانید تا از یخ زدگی آن جلوگیری شود.

کاربرد: گل ختمی را به صورت گروه مجزا روی چمن یا در قسمت عقب پلات باندها یا برای پوشش دیواره و محوطه به کار می برند.