این گیاه بومی ارتفاعات آمریکای جنوبی است که به صورت خودرو و آلبالویی شکل در آن نقاط می رویید به عقیده ی Rick و Holle قسمت شرقی ارتفاعات آند در آمریکای جنوبی مرکز ثانویه گوجه فرنگی به حساب می آید. این گیاه بعداً توسط سرخپوستان به آمریکای مرکزی و مکزیک برده شد و درآنجا اقدام به کشت و پرورش و در بعضی مواقع نیز اقدامات اولیه اصلاح نژاد در آن صورت گرفت. مهاجرین اسپانیایی که به این نقاط وارد می شدند توانستند بذر این گیاه را با خود به اسپانیا برده و به سایر نقاط اروپا توسعه دهند. سال های زیادی این گیاه به صورت زینتی در اروپا کشت می شد و تا حدود سال 1820 میلادی در اروپا تنها برای گیاه شناسان و دارو سازان جالب توجه بود. فرانسوی ها به آن لقب (سیب عشق) نام نهادند زیرا تصور می کردند که در گوجه فرنگی قدرت ویژه جنسی نهفته است.

گوجه فرنگی گیاهی است علفی و یک ساله از خانواده ی بادمجانیان (Solanaceae) می باشد با کشت مستقیم تولید ریشه ی عمیق می کند ودر زمین های نرم تا عمق بیش از 2 متر نیز فرو می رود. 70 درصد ریشه های فرعی تا عمق 25 سانتی متری (سطح الارض) قرار می گیرد. ریشه اصلی در کاشت نشایی از رشدش کاسته می شود. هرچند که تشخیص آن به خوبی امکان پذیر است ولی از نظر رشد و نمو نسبت به ریشه های فرعی دارای اختلاف کمی است. ریشه های فرعی ابتدا به صورت به افقی رشد کرده و در دراز مدت نگهداری گیاه را به عهده می گیرند. ساقه گوجه فرنگی به صورت سیمپودیال رشد می کند.

یعنی اینکه رشد ساقه پس از تشکیل گل آذین و یا جوانه ی برگ در راس آن، از رشد باز مانده و پس از آن کمی متمایل تر نسبت به حالت قبلی به رشدش ادامه می دهد.