گردو Walnut

شرح: درخت گردو تا 30 متر ارتفاع داشته و بندرت به صورت درختچه است. طول برگهای آن 40 سانتی متر است با 11-7 برگچه تک شانه ای به طول 15 سانتی متر با رگبرگهایی که در سطح زیرین برگ بسیار مشخص اند. گلهای آن یک جنسی و گلهای نر با آرایش دم گربه ای معلق و گلهای ماده بطور نامشخص در دسته های 5-2 تایی در نوک شاخه قرار دارد. میوه آن دارای پوست گوشتدار و ضخیم است. برگ و میوه آن دارای بوی خوش و مزه تلخ است.

قسمت مورد استفاده: برگچه های خشک و پوسته میوه تازه.

زیستگاه و گردآوری : گردو به طور معمول در بریتانیا و سراسر اروپا کاشته می شود. برگهای آن در اوایل تابستان(پیش از تیرماه) جمع آوری کرده و سریعاً در سایه در حرارتی کمتر از 40 درجه سانتی گراد می خشکانند(خشکاندن آهسته سبب می شود گیاه به رنگ قهوه ای مایل به سیاه درآید) و پوسته میوه را از میوه های رسیده جدا می کنند.

ایران: در نواحی شمالی ایران، جنگلهای آستارا، طوالش، دیلمان، رودبار، گل داغ، بندرگز، و قصر شیرین می روید.

ترکیبات و اثر : تانن، مقدار کمی اسانس فرار، Juglone(که در بیماریهای قارچی موثر است)،Hydrojuglone و ترکیبات کمتر شناخته شده دیگری دارد. پوسته میوه سرشار از ویتامین C است. به عنوان ضد التهاب بر روی مخاط ها و نیز به عنوان یک تقویت کننده عمومی مصرف می شود.

مصرف: برگ گردو و اساساً به صورت تیزان (یک مشت برگ آن را در یک لیتر آب ریخته و می گذارند تا بماند) برای از بین بردن چرک و بثورات جلدی خورده می شود. بندرت تیزان آن (50 گرم برگ در یک لیتر آب) بر روی این بثورات مالیده می شود. اثر ضد کرم آن مورد تردید است ولی اثر ضعیفی در مرض قند دارد. تهیه فرآورده های فعال آن از پوسته میوه پیچیده است و باید توسط دارو ساز انجام گیرد.