مشکل اساسی در این کار،از بین رفتن تعداد زیادی از بذرها و دانهال های جوان در اثر تغذیه حشرات،پرندگان و جانوران و همچنین در اثر خشک شدن در هوای گرم و بیماری ها می باشد.مناسب بودن بستر بذر بسیار ضروری است و بهترین محل جایی است که خاک معدنی باز باشد،یعنی گیاهان رقابت کننده از روی آن حذف شده باشند.آماده سازی خاک از این نظر،ممکن است با شخک زدن،دیسک زدن یا سوزاندن علف های هرز انجام شود.بذرها ممکن است با دست کاشته شوند یا بوسیله بذر کارهای ویژه کشت شده یا با بذر کار خاصی،در گوده بذر قرار گیرند.بذرها باید پیش از کاشت با موادی که پرندگان و جوندگان را دور می سازد آغشته شوند.

بذرهای درختان و درختچه ها را در شرایط معینی به منظورهای طراحی می توان به خوبی در محل طبیعی کشت کرد.روش کار بدین ترتیب است که گودالی به ژرفای ۱۰ تا ۱۲.۵ سانتیمتر حفر می شود.در صورت فشردگی خاک آن با دقت نرم می شود.در صورت سراشیب بودن خاک بذر در شکافی که که ایجاد می گردد قرار داده می شود.در صخره های شیب دار کشت بذر باید طوری باشد که خاک فرسایش نداشته و با خاکی که از قسمت های بالاتر ریزش می کند پوشیده نشود.۱ گرم از کود کندرهاشونده،در ته گودال ریخته می شود.سپس خاک را به گودال بر می گردانند،به طوریکه برای کاشت بذر مقداری از گودال خالی شود.در هر گوده بر حسب اندازه بذر،۲ تا ۲۰ عدد بذر قرار داده شده و با ۳ تا ۱۲ میلیمتر خاک بسته به اندازه بذر پوشانده می شود.قرار دادن علف کش تماسی یا خاکپوش در محل گوده،برای جلوگیری از رشد علف های هرز ضروری است.جنس خاکپوش می تواند مواد آلی خشن یا مواد ورقه ای باشد.در صورتی از خاکپوش های خشن استفاده می شود باید با قوطی حلبی (اندازه ۲.۵)،کاتن شیر،یا کاغذ های ضخیم و کاغذهای قیر دار،در پیرامون محل کاشت بذر حلقه ای ایجاد شود.در وسط ورقه ای که به کار می رود سوراخی ایجاد می شود تا بذر بتواند از میان آن بروید.ممکن است برای پوشاندن محل کاشت قفس های کوچک سیمی لازم باشد تا از گزند جوندگان و پرندگان مصون بماند.

نویسنده:ز.مرادی