دارچين
نام علمي: CINNAMON
خانواده: LAURACEAE
گياهي است مخصوص مناطق حاره كه تصور مي شود اگر در نواحي جنوبي ايران كه از نظر آب و هوا مشابه جاهايي است كه درخت دارچيني دارند، كاشته شود ، بخوبي رشد كرده و مي توان محصول خوبي از آن برداشت كرد .
قرن هاي متمادي سيلان را با عطر دارچيني مي شناختند. در قرون وسطي بازرگانان عرب ، دارچيني سيلان را به اروپا آوردند ولي براي اينكه رقيبي پيدا نكنند ، مخصوصا جاي اصلي توليد آن را مخفي نگه مي داشتند .
شهرت و عطر اين ادويه استوائي ، بعدها پرتقالي ها ، هلندي ها و انگليسي ها را به خود جلب كرد .پرتقالي ها به تصور اينكه دارچين را نمي توان كشت كرد بيش از پيش توجه پادشاه سيلان را كه صاحب جنگل هاي وسيعي از درخت ئارچين بودند ، به خود جلب نمودند تا اينكه محصول اين درخت را به آنها بفروشند . ولي هلندي ها وقتي سيلان را به تصرف خود درآوردند و آنرا مستعمره خويش كردند ، كشت درخت دارچين را تعميم دادند و براي اينكه توليد و فروش آن را منحصرا در اختيار خودشان باشد فروش غير قانوني آنرا محكوم كرده و براي كساني كه به تجارت غير قانوني دارچين بپردازند مجازات مرگ پيش بيني كردند.
در عصر حاضر كه ما زندگي مي كنيم دارچين سيلان به ايفاي نقش خود در تهيه و توليد عطر ، ليكور و شيريني ادامه مي دهد .
از زمان طولاني به اين طرف اسرار كست و تهيه و توليد دارچين در سيلان فاش شده و اكنون كساني كه به سيلان مي روند از كشتزار و كارگاههاي تهيه دارچين ديدن مي كنند و كشتكاران سيلاني با كمال ميل از آنها استقبال مي كنند .
اكنون حساب شده كه در هر هكتار زمين در سيلان بيش از دو هزار نهال دارچين كشت شده است و بعضي از نهال هاييكه هلندي ها كاشته اند به صورت درخت هاي تنومندي در آمده اند . از هر شاخه اي كه قطع مي شود جوانه اي مي جوشد و در عرض يك هفته بالا مي آيد و يك سال و نيم كه گذشت قابل برداشت مي شود .
معمولا شاخه ها را در فصل باران ها قطع مي كنند و تمام روز را به پوست كندن آن صرف مي كنند . قبل از اينكه پوست شاخه ها را در آورند ، آنرا به قطعات سي سانتيمتري در مي آورند و بعد آنرا از شاخه جدا مي كنند . براي پوست كندن شاخه ها بايد توجه داشت كه پوست زخمي نشود تا سياه و خالدار نشده و ارزش خود را از دست ندهد .
اين گياه در طبيعت به صورت درخت بوده و ارتفاع آن به 9 متر مي رسد . بيشتر بومي هندوستان و برزيل مي باشد ولي امروزه قسمت اعظم دارچين از آسياي شرقي و سيلان به بازار عرضه مي گردد .
قسمت مورد استفاده پوست آن بوده و معمولا 2 تا 3 مرتبه در سال محصول برداري مي شود . بدين ترتيب كه پوست درختان جوان كه عمرشان كمتر از 6 سال مي باشد ، جمع آوري كرده و سپس از جدا كردن چوب پنبه ، آنها را درجه بندي نموده و به قطعاتي به طول 15 سانتيمتر و ضخانت 7/0 ميليمتر بسته بندي نموده و وارد بازار تجارت مي نمايند .
ضمنا از برگها و سرساخه ها جهت تهيه اسانس با روش تقطير با بخار آب استفاده به عمل مي آورند .
از ديگر نامهاي دارچين مي توان " قرفه ابراهيمي" و " سليخه" نام برد .
دارچين را به عنوان ادويه در غذا و اسانس آن را به عنوان يكي از موارد دارويي مصرف مي كنند . دارچين و اسانس دارچين ضد نفخ مي باشدو بيشتر به عنوان طعم دهنده مصرف مي شود . ماده معطر دارچين مقوي دستگاههاي جريان خون و هاضمه است . به همين دليل است كه از آن تنطور و الكولات تهيه مي شود .
منابع:
1. تجزيه و شناسايي مواد دارويي گياهي مولف: اگون اشتال مترجم: دكتر هادي صمصام شريعت
2. نسخه هاي شفا بخش مولف: شليمر مترجم: دكتر محمود نجم آبادي
3. اسانس هاي گياهي و اثرات درماني آنها مولف: دكتر تاج خانم مومني و دكتر نوبهار شاهرخي
نويسنده: ف.بهادري
