چمن زمینه زیبایی جهت گلکاری در باغچه های بزرگ و گشتگاه ایجاد می کند. خاک مناسب چمن کاری٬ خاکهای لمونی است که دارای واکنشی حدود ۶یا بیشتر باشد. خاک باید دارای زهکش مناسب باشد و به یاری نخ و میخ چوبی طوری تسطیح شود که شیب ملایم جهت بیرون رفتن آب داشته باشد. خاک چمن باید قوی باشد بطور مرتب مواد غذایی٬به صورت کود سرک٬دریافت دارد.کاشت بذر باید پس از تهیه زمین و مسطح کردن آن بطور یکنواخت انجام گیرد.بذرکاری٬در سطوح کوچک با دست و در سطوح بزرگ ممکن است با ماشین انجام شود...
پس از پخش بذرها٬به کمک شن کش٬بذر را کمی زیر خاک می کنند سپس روی آن یک لایه کود حیوانی دا مواد مشابه می پاشند تا ضمن نگهداری آب و مرطوب نگه داشتن بذرها٬محیط گرمی جهت جوانه زدن بذرها ایجاد کنند.گاهی با یک غلتک سبک روی لایی کود می روند تا بذرها به زمین بچسبند.هنگام کشت چمن اوایل بهار یا پاییز است٬ولی در نقاطی که زمستان خیلی سرد ندارند کشت پاییزه ترجیح داده می شود.
آبیاری باید با دقت صورت گیرد و در هر نوبت٬خاک تا ژرفای ۸ الی ۱۰سانتیمتری خیس شود. چمن زنی بویژه در اولین نوبت باید هنگامی صورت گیرد که طول برگها به دست کم ۴ سانتیمتر رسیده باشد و تیغه ماشین دا قیچی چمن زنی باید بطور کامل تیز باشد.مبارزه با علفهای هرز از کارهای مهم نگهداری چمن است که باید پیوسته انجام شود.
در چمن کاری از گیاهان گوناگونی استفاده می شود که بیشتر از تیره گندم سانان می باشند. در اکثر نقاط ایران٬از گونه ای چند ساله به نام چاوی استفاده می شود که در عرض چند روز به سرعت می تندد.از گیاهان دیگر این تیره که در چمن کاری به کار می روند٬می توان فریژ و چمانواش و همچنین انواع اصلاح شده چایر(مرغ٬مور)را نام برد. از گیاهان سایر تیره های گیاهی که به عنوان چمن مورد مصرف قرار می گیرند شبدر سفید است که از تیره لوبیا سانان می باشد.
