نگهداری چمن

پس از اولین آبیاری چمن بایستی به شرایط اقلیمی توجه خاص داشت. اگر هوا نسبتاً گرم باشد می توان دو بار آبیاری را در هر روز تکرار نمود. به طور کلی چمن به آبیاری منظم نیاز دارد. پس از چند روز که چمن ها سبز شدند و ارتفاع آنها به سه الی چهار سانتی متر رسید باید چمن به وسیله یک غلطک سبک شود تا ریشه گیاه جوان کاملاً با خاک تماس پیدا کرده و تولید ریشه های زیادی نماید. پس از اینکه چمن تا اندازه ای رشد کرد و ارتفاع آن 5 تا 6 سانتی متر شد، بایستی چمن را کوتاه نمود. توصیه می شود که حتماً در مرحله اول چمن را با دست قیچی نمایند و اگر هوا گرم می باشد چمن چیده شده را روی خود چمن باقی بگذارید تا گیاه جوان از اشعه سوزان آفتاب حفظ شود.

غالباً به علل مختلف از قبیل: بد کاشتن بذر، هجوم پرندگان، مورچه ها در بعضی قسمت های چمن کاری شده، چمن تنک سبز می شود. لذا لازم است مجدداً عمل بذر پاشی انجام گیرد که اصطلاحاً این عمل را لکه گیری می نامند.

تهویه و تازه کردن چمن:                                                   

برای داشتن چمن مرغوب و مناسب، علاوه بر دیگر عملیات نگاه داری لازم است همه ساله در اوایل بهار برای فعال شدن ریشه ها و بهتر جا به جا شدن هوا در خاک در سطوح کم و محدود با سیاخک زدن و در سطوح وسیع تر از وسائل مکانیکی استفاده نمود.

برای تازه کردن چمن در اوایل بهار مقدار کمی خاک مخلوط با کود پوسیده دامی را در سطح چمن به وسیله غربال پخش می نمایند زیرا در اثر بارندگی های زمستانه و عمل شسته شدن خاک، اغلب ریشه های چمن از خاک بیرون آمده و این عمل باعث پوسیده شدن ریشه های مزبور می گردد.

 کودپاشی:

یکی از مسائل مهم در حفظ و نگاه داری چمن، دادن کود شیمیایی می باشد. گیاه چمن مانند سایر گیاهان به بسیاری از مواد غذایی معدنی و آلی نیاز دارند. افزودن این مواد بر رشد و نمو و رنگ چمن اثر فوق العاده ای دارد. معمولاً در برنامه کودپاشی هر ساله دو تا سه نوبت کود شیمیایی توصیه می شود. معمولاً به زمین که کود حیوانی داده شده یا طبیعتاً زمین قوی و آباد می باشد این مقدار تا نصف نیز تقلیل می یابد.

آبیاری چمن:

در احداث چمن آبیاری مسئله اساسی و مورد توجه می باشد. میزان آب و فواصل دو آبیاری در فصول گرم خشک بایستی دقیقاً مورد دقت قرار گیرد. به طور کلی آب مورد نیاز چمن بستگی به عوامل متعددی از قبیل: نوع خاک، میزان رطوبت هوا، میزان بارندگی، حرارت محیط، نوع چمن و... دارد.

علف هرز را باید از مرتع که زمین را برای چمن کاری تهیه می کنیم از زمین خارج نماییم. پس از سبز شدن چمن لازم است هفته دو الی سه مرتبه علف های هرز چمن را وجین نمود.

علف های هرز چمن بر دو نوع می باشد: 1- گیاهان هرزی که یک ساله بوده و اگر از دانه بستن آنها جلوگیری شود از بین خواهند رفت و چیدن مکرر چمن ها از دانه بستن علف های مزبور جلوگیری می کند. 2- نباتات هرز دائمی که بعضی از آنها دارای ریشه های عمیق هستند مانند گل فاصله که حتماً باید با دست آنها ار کنده و یا به وسیله مواد شیمیایی از بین برد. نوع دیگر دارای ریشه های افشان هستند مانند مینا چمنی که با آنها باید توسط علف کش های انتخابی مبارزه نمود.

در سال های اخیر چند نوع علف کش انتخابی برای چمن به بازار آمده که از همه موثرتر و مطمئن تر اسید 2-4D کلروپلونوکسی استیک می باشد. علف کش مزبور در اواسط بهار هنگامی که درجه حرارت هوا ملایم است و در ضمن گیاهان هرز به حداکثر رشد و نمو خود رسیده اند به کار برده می شوند.

آفات و بیماری ها:

بعضی از حشرات به نام کرم خاکی با وجود به شخم زدن خاک و ایجاد جریان هوا در خاک در صورت افزایش تعدادشان موجب خرابی و لغزندگی چمن می شوند. لذا بایستی از سموم شیمیایی بنام لومریسیدس استفاده و با آنها مبارزه نمود. ضمناً آبدزدک در موقع کاشت خسارت زیادی به چمن وارد می کند که می توان با دی آلدرین با آنها مبارزه نمود.

عمده ترین بیماری چمن نوعی قارچ بنام زنگ است که معمولاً در روزهای گرم تابستان و هنگامی که رطوبت خاک زیاد است بروز می نماید و برای مبارزه با آن می توان از زینب استفاده نمود.

منابع:

مهندسی فضای سبز (طراحی پارک ها و ویلاها)، دکتر جمشید حکمتی

چمن.فناوری.احداث و نگهداری -مهندس افشین فلاحیان

گیاهان پوششی - مهندس درسای شریف

نویسنده:محمدجوادبهروزی