بارهنگ  

Plantago lanceolata   L.

 (تیره بارهنگ): گیاهی علفی و پایا ست با برگهای مجتمع در طوقه گیاه و سر نیزه ای شکل با رگ های برجسته. گیاه بلند و تو خالی است. گل آذین به صورت خوشه های استوانه ای و میوه به صورت کپسول است. این گیاه در تمام آسیا و اروپا در حاشیه مزارع ٬مراتع٬روی زمین های بکروباغها می روید. برای مصارف دارویی این گیاه را در مزارع یا باغ ها می کارند.

 برگهای این گیاه را می چینند و در لایه های نازکتر سایه و یا خشک کن با حداکثر 40درجه سانتی گراد خشک می کنند. برگ های خشک آن نباید قهوه ای شوند. از میان موادی که در این گیاه موجود است مهم ترین آنها عبارتند از گلوکوزید اوکوبین( تا 8/1 درصد٬ فرار است و باعث قهوه ای شدن رنگ برگ می شود)٬ کاتالپین٬ لعاب٬ کاروتنوﺋیدها٬آنزیم ها و اسید سالیسیلیک.

 بارهنگ داروی آزمایش شده های برای درمان ناراحتی های مجاری تنفسی فوقانی است٬زیرا ضمن خلط آور بودن از مخاط نیز محافظت می کند.برای درمان سرفه ٬سیاه سرفه ٬گرفتگی صدا٬و ترشحات برونش ها دم کرده ای به مقدار 5/1گرم از برگ های خشک آن تهیه می کنند و یک بار در روز می نوشند.

برای درمان سرفه کودکان از شربت بارهنگ که از عصاره غلیظ آن تهیه و با عسل یا شکر شیرین می شود٬استفاده می کنند.

 دانه های کامل آن ملین مؤثر وبی ضرر است.روی آماس ها ٬نقاط ضرب دیده وکوفته شده ٬زخم های عفونی ٬سوختگی ها٬روی جای نیش زنبور عسل وزنبورهای درشت می توان کمپرس برگ های تازه وخرد شده بارهنگ را گذاشت.

 عصاره بارهنگ به عنوان غرغره در صورت ورم لوزتین و برای شستشوی چشم ها به کار می رود.

دوران گلدهی:اردیبهشت تا شهریور

زمان برداشت برگ ها:خرداد تا شهریور

منبع:

گیاهان دارویی نوشته ژان ولاگ وژیری استودولا ترجمه ساعد زمان