در پارک­های بزرگ و محل­هایی که آب به فراوانی در دسترس می­ باشد، معمولاً دریاچه­ ها

 به اشکال نامنظم که خطوط حاشیه آن به نظر طبیعی جلوه نماید­، احداث می­ کنند.

 اخیراً سطح آب دریاچه­ ها را حدود 50 تا 150 سانتی متر از سطح ساختمان­های

 اطراف پایین­تر می­ گیرند.

برای سهولت در امر تردد و امکان استفاده بیشتر از دریاچه­ ها، در اطراف آن

 خیابان­های منظم یا غیرمنظم ایجاد احداث می­ شود.

در صورتیکه دریاچه سطح بزرگی از پارک را اشغال کرده باشد مناسب است

 در وسط آن یک یا چند جزیره به شکل نامنظم احداث و با گیاهان مختلف تزیین نمایند.

برای حفظ حجم آب و محیط زیست موجودات و گیاهان موجود در دریاچه، لازم است

 از چند نقطه آب وارد دریاچه شده و از یک یا چند مجرا آب خارج گردد، به نحوی که آب نما دائماً درآن آب جریان داشته باشد. عمق دریاچه­ ها معمولاً 1.5 متر می­ باشد.

به طور کلی در پارک­ها برای ایجاد ارتباط بین دو طرف نهر­ها، ایجاد ارتباط بین جزایر داخل دریاچه و ارتباط بین دو طرف دریاچه بر حسب شکل و فرمی که طراح در نظر می­ گیرد پل­هایی ساخته می­ شود، عرض و طول پل بایستی متناسب با موقعیت خیابان­ها و سظح دریاچه­ ها باشد. بایستی متذکر شد که گاهی این پل­ها به هیچ به منظور تردد و ارتباط نمی باشد، منحصراً جهت خلق زیبایی احداث می­ گردد.

 درپارک­هایی که دریاچه­ ها بزرگ می­ باشند، برای ایجاد امکان تفریح و استفاده بیشتر، از انواع قایق­های موتوری و پایی استفاده می­ شود.

منبع:

طراحی منظر و فضای سبز با درختان و درختچه­ های زینتی  از مهندس داریوش شیراوند