یکی از راههای پرورش و تزیین پرچین ها در سطح زمین کاشت ردیفی درختانی است که بدنه انها تا ارتفاع معینی برهنه و از ان ارتفاع به بالا تاج طوری ارایش میشود که سطح صافی را به نمایش بگذارد.
برای این کار از روشی به نام پلیچینگ(pleaching) استفاده میکنند. درختان خزان پذیر که شاخه های انعطاف پذیر تولید می کنند در فواصل معینی از یکدیگر کاشته می شوند و شاخه های انها در بالای بدنه ای برهنه به صورت افقی پرورش می یابند و سرانجام شاخه های درختان مجاور در یکدیگر تنیده می شوند.
درختان نمدار به دلیل قابلیت شکل پذیری و انعطاف و مقاومت در برابر سایه از بهترین درختان برای پلیچینگ میباشد.گونه T.x euchlora از سایر درختان نمدار مناسب تر است این هیبرید مستعد به حمله شته ها نمی باشد وبر خلاف درخت نمدار معمولی (ُT.x europaea) در پایه خود پاجوش زیادی ایجاد نمی کند.
گیاه ممرز را هم می توان به طریق پلیچینگ پرورش داد اما این گیاه شاخه های باریک وبلند بیشتری نسبت به درختان نمدار تولید می کند و ظاهر انها به شکل پرچین های متداول که بر روی پایه هایی قرار گرفته اند در می اید .
مراحل مقدماتی در پلیچینگ درختان نمدار:
استفاده از شبکه ای سیمی مناسبترین تکیه گاه برای مراحل اولیه ارایش است . تیرکهای انتهایی از جنس برنج به بلندی ۳ متر وتیرکهایی به بلندی ۹ متر با فواصل معین در میان انها لازم است و چنانچه بخواهیم پلیچینگ در بلندی بالاتر از ۳ متر واقع گردد باید به همان اندازه طول تیرکهای عمودی شبکه را افزایش دهیم . پایین ترین رشته سیم شبکه باید در بلندی دلخواه چیزی حدود ۱.۵ تا ۱.۸ متر از سطح زمین است و سایر رشته سیمها در بالای ان و به فواصل ۳۰تا ۴۶ سانتی متر از یکدیگر پیچیده شوند . روش دیگر استفاده ازساقه های گیاه بامبو بین تنه درختان است .
گونه های جوان و سازگار بین اواسط پاییز و اوایل بهار با فواصل منظم در حدود ۲.۴ تا ۳.۶ متر کاشته می شوندو هر یک از این درختان با چوب بلندی استوار می شوند . برای افزایش قطر تنه درخت توصیه می شود شاخه های جانبی که در سطحی پایین تر از سیمها قرار دارند برای یک یا دو سال اول نگه داشته شوند اما از اوایل تا اواسط تابستان طول انها را به حدود ۳۰ سانتیمتر برسانیم .
پرورش شاخه های جانبی به صورت افقی باید زمانی صورت گیرد که تنه اصلی از پایین ترین سیم نصب شده بالاتر برود . هدف از این کار محدود کردن رشد بر روی یک سطح است و ساقه هایی که قابل پرورش به سمت چپ یا راست نیستند باید از محل اتصال به تنه قطع شوند .
درسالهای بعد تنه اصلی درخت باید دست نخورده باقی بماند وردیفهایی از شاخه های افقی ارایش داده شوند . به منظور حفظ نمای عمودی باید شاخه های غیر قابل ارایش را از اواسط تا اواخر تابستان حذف نماییم . در همین زمان وقتی شاخه های درختان به یکدیگر می رسند باید به یکدیگر بافته شده و بسته شوند .
مراحل مقدماتی پلیچینگ ممرز :
هدف از انجام پلیچینگ در گیاه ممرز به وجود اوردن پرچینی است که بر روی تنه های برهنه تکیه دارند. یک اسکلت مناسب برای ارایش مقدماتی متشکل از دو دیرک انتهایی و میانی و تعدادی دیرکهای افقی با فواصل ۲.۷ ـ۱.۸ و ۳.۶ متر می باشد. این قطعات افقی باید ۱.۴ متر طول داشته باشند و سیمها با فواصل مساوی بین انها کشیده شوند و طوری قرار گیرند که به درختان فرصت رشد بدنه را بدهند.
فاصله درختان از یکدیگر باید حدود ۲.۴ متر و محل انها در مرکز قالب فوق باشد . در درختان ممرز نیز مانند درختان نمدار باید شاخه های جانبی واقع در زیر پایین ترین سیم را در طول سال اول دوم به جهت تقویت تنه درختان حفظ نماییم.هدف از این کار حفظ تنه اصلی تا زمانی است که ارتفاع ان حدود ۱۵ سانتی متر پایین تر از ارتفاع دلخواه پرچین می باشداما به منظور تقویت رشد متراکم درخت شاخه های جانبی ان را قطع کنید و در صورت لزوم شاخه ها را به سیم های شبکه ببندید.
حفظ و نگهداری از درخت پلیچینگ شده :
حالت ایده ال ان است که شبکه سیمی را پس از رسیدن بلندی گیاه به اندازه مطلوب حذف نماییم اما اگر دید ندارد می توان ان را باقی گذاشت. برای حفظ درختان نمدار به شکل پلیچینگ ارایش افقی شاخه ها باید ادامه یابند وساقه های جوان وانعطاف پذیر به درون قالب موجود هدایت شوند وکلیه شاخه هایی که خارج از این شبکه رشد می کنند قطع گردند.قسمت اعظم این امور در نیمه دوم تابستان قابل اجرا است اما پس از خزان برگها چند عملیات هرس و ارایش اضافی باید صورت گیرد.بر روی درختان نمداری که استقرار یافته اند تنک نمودن شاخه های افقی به جریان هوای درون انها که یکی از خصوصیات منحصر به فرد درختان پلیچینگ شده است کمک می کند. چنانچه از درختان نمدار معمولی استفاده نموده ایم پاجوش ها را باید بلافاصله پس از ظهور قطع نمود.
منبع: دیوید جویس -هرس و ارایش درختان -ترجمه و انتشار سازمان پارکها و فضای سبز شهر تهران
