انتشار این درخت از مصر و عراق و عربستان تا ایران و افغانستان و پاکستان بوده است. درختی است کبود رنگ و ارتفاع آن به 10 متر بالغ می شود. برگ های درخت دارای نیام و انتهای آن ها نوکدار است. گل آذین آن خوشه ای باریک انبوه با پایک کوتاه است. گل هایش دارای گلبرگ باریک و کشیده است.

نام محلی آن در جنوب خراسان و کرمان گز شاهی و در بلوچستان هوگزا می باشد.چوبش سفید و شکننده است و در تثبیت ریگ های روان در جنوب کشور گاهی به کار می رود.

Tamarix dioica: این گونه مخصوص نواحی گرمسیر جنوب کشور است. گل هایش روی ساقه های نورسته ظاهر می گردد.

Tamarix gallica: دارای انشعابات زیاد و سخت است.برگ هایش کوچک و صاف می باشد. گل آذین کوتاه و متراکم.

منبع:درختان و درختجه های ایران دکتر حبیب الله ثابتی